Emma werkt in de horeca: vroege ochtenden zodat ze 's middags thuis kan zijn, en drukke weekenden. Haar man raakte een paar jaar geleden betrokken bij een ongeluk en is sindsdien gedeeltelijk afgekeurd. Hij werkt nog een paar uur per week, maar lang niet meer zoveel als voorheen. Samen proberen ze de eindjes aan elkaar te knopen voor hun gezin.
"Hoeveel uren ik ook maak, het voelt alsof we steeds achter de feiten aanlopen."
“Omdat we allebei werken, vallen we vaak net buiten de regelingen. Maar dat betekent niet dat we makkelijk rondkomen. Maar sinds het ongeluk van mijn man komt er structureel minder binnen, terwijl alles duurder is geworden. Het is elke maand weer puzzelen en er blijft nauwelijks iets over."
"Ik wilde niet dat mijn dochter zou stoppen met hockeyen, dat is haar plek waar ze vriendinnen heeft en zich even geen zorgen hoeft te maken. Maar ik zag het bedrag niet zomaar ergens vandaan komen."
Hoe het ging
"Ik had verwacht dat het onpersoonlijk zou zijn, gewoon een formulier en een ja of nee. Maar er belde iemand die echt luisterde naar mijn verhaal over onze situatie, de gezondheid van mijn man en wat wij als gezin nodig hadden. Ze kwam zelfs bij ons thuis op bezoek. Ze keek niet alleen naar cijfers, maar naar ons verhaal. Dat maakte dat ik voor het eerst dacht: misschien lukt het wél."
Het resultaat
"Dat was zo'n opluchting. Niet alleen financieel, maar ook omdat we het gevoel hadden dat we er niet alleen voor stonden. Als je hard werkt, denk je soms dat hulp vragen niet 'voor jou' is. Maar het is er ook voor gezinnen zoals wij."